Sophie Coppelmans


Klinisch versus Verval

De onderzoeksvraag die ik opgesteld heb gaat over hoe twee verschillende routes in één gebouw tot een nieuw verhaal kan leiden. Mijn doel is om aan te tonen dat het klinische voor een stuk met de uitstraling van gebouw en interieur te maken heeft. Evenals ik kijk naar achterliggende waarde, die mensen altijd met zich meenemen. Ligt het aan instrumenten die de dingen klinisch maken of is er een achterliggend idee door het mechanisme van het gebouw. Op welke basis kun je verval en klinisch laten samenvloeien door onderzoek van de route.

Een leegstaand ziekenhuis krijgt een statuut doorheen de jaren van verval. De degeneratie is een manier waarop ik een ander beeld krijg over de toestand omdat het gebouw gebruikt wordt in een andere methode. De expliciterende functie is een onderzoek die gevoerd wordt, waardoor je het gebouw zelf beter leert aanvoelen. En deze manier van voelen kunnen meegeven aan andere, die deze informatie kunnen opnemen en relativeren naar een functionerend ziekenhuis en hier de achterliggende waarde kunnen zien en dit accepteren. Door onderzoek te voeren in een leegstaand ziekenhuis kan het ‘onheimliche’ verschillen van situatie tot situatie maar hierdoor word het begrijpen wel duidelijker.

 

Mijn herinnering gaat uit van 2 verledensherinneringen die over hetzelfde thema gaan.

Als klein meisje van zes jaar moest ik regelmatig eens bloemen langsbrengen in het ziekenhuis met een vriendin voor zieke patiënten die geen bezoek konden ontvangen en dan mochten wij die bloemen gaan afgeven.

Mijn tweede ervaring was veel later toen het ziekenhuis in verval stond dat ik mee met een vriendin foto’s ging trekken in het ziekenhuis en op dat moment was ik net samen met mijn vriend en heb ik een stoel meegenomen om een statuut te hebben van wanneer we samen waren. Als een vereeuwiging van het ziekenhuis.

Het startpunt van het project, heb ik me geïnspireerd op drie trefwoorden waaruit mijn herinnering is voortgevloeid. Deze termen zijn het unheimliche van ruimten, de tijdelijkheid en de herinnering.

Dit unheimliche van ruimten is het centraal uitgangspunt door middel van aan te tonen wat het ziekenhuis tot het klinische maakt. Daarna de tijdelijkheid die doorheen de jaren ook evolueert en finaal de herinnering van het verval door het laatste ziekenhuisbezoek.

Eerst heb ik voor mezelf een onderzoek uitgevoerd door middel van het aanpassen van beelden om zo te zien hoe ik kijk naar deze beelden en het uitzoeken wat voor mij klinisch is en dit aan de hand van artiesten. Vervolgens heb ik een reconstructie gemaakt op de wijze hoe ik vind dat het klinische zich bepaalde ruimtes van het ziekenhuis met name de gang.

Tevens genereerde ik een grondplan in maquette zodat er op een bepaalde manier duidelijk wordt in wat voor een regio dit ziekenhuis gelegen is omdat de omgeving ook parten speelt in de omgang met de thema’s van verval en het klinische die link leggen met bewoning en natuur. Omdat ik dit had kunnen concluderen uit mijn voorgaande studie van artiesten.

Hiermee heb ik ook een verduidelijking gemaakt in een maquette waardoor buitenstaanders kunnen begrijpen hoe verschillend de parcours zijn die zijn afgelegd doorheen het gebouw. Tevens trachtte ik ook een transparante grond na te bootsen naargelang het ‘onheimliche’ zich hier in onttrekt. Het onzichtbare wordt zichtbaar en schept duidelijkheid. Iets wat in de werkelijkheid niet het geval is.

Door de interessante routes ben ik hierdoor ook beelden beginnen maken in schetsvorm, hoe het eruitzag in schetsvorm zodat een idee gevormd kan worden hoe mijn routes liepen en hoe het eruit zag voor de sluiting zo’n acht tal jaar geleden.

Een langwerpige maquette waarin in mijn visie over het klinische van de ruimte van de gang ben gaan onderzoeken heb ik uitgewerkt in maquette. Waarin de ideeënvorming rond het klinische zijn eerste vorming gaf. Hierna ben ik beeldmateriaal beginnen maken over hoe de ziekenhuiskamer eruit zou ziet in het klinische nu en het klinische van de toekomst. Het vormde achteraf dat de materialisatie niet van rechtstreeks van belang is om het te verduidelijken wat klinisch nu is en daarom ben ik terug op de routes gaan verder werken en heb ik een siuatie gemaakt hoe het verloop zou zijn in een functionerend ziekenhuis. waarin duidelijk word dat er verschillende looplijnen zijn en daarin ook iedereen een andere positie inneemt. De ziekenhuisbezoeker/ verblijver voelt zich ongemakkelijk omdat er een structurele lijnverloop is waarin veel verborgen blijft voor deze personen en hierdoor een beklemmend gevoel creeërt. Waarin het verval me de vrijheid geeft voor het onderzoeken van het gehele gebouw.

Mijn installatie komt tot stand rond dit circuit. De transparante ballon refereert naar het klinische, het structurele waarin het ziekenhuiswezen leeft. Alles bedacht om het systeem te laten werken maar niet of het systeem voor patiënten/ bezoekers ook werkt. De transparantie staat voor de minimalistische privacy-regel en het weerhouden van nalatenschap van sporen. Hierdoor heb ik aan de buitenzijde houtskool getaped die tegen een wand/ muur/ plafond strepen/ sporen kunnen nalaten waarin de persoon ook een gevoel krijgt van waardering, het systeem mogen verlaten en niet enkel een deel van het systeem te zijn. De sporen staan ook voor het verval de aantasting van de vrijheid van mensen die ervoor kiezen om naar een ziekenhuis te komen zonder verplichting. De vrije routebepaling door het verlaten zijn. Die vrijheid staat erin dat je aan de ene kant de ballon vasthoud maar de andere zijde zal voornamelijk krassen maken (door die vrijheid). De doos heb ik smaller gemaakt omdat het ziekenhuis een beangstigend en beslagen gevoel geeft waardoor ook de ballon een gigantische massa zal aannemen in de ruimte.

 

Boeken:

Evidence Based Design – The Architecture of Hospitals – By Cor Wagenaar

Medicine by Design: The Architect and the Modern Hospital, 1893-1943 Annmarie Adams

Het ziekenhuis als helende omgeving –HealthCounsilOfTheNetherlands

Websites:

http://www.mattroberts.org.uk/mra/unheimlich.html
http://lebbeuswoods.net/

Google:

-The ideal patient room

-Huiselijkonthaalatrium- Sint Vincentiusziekenhuis Antwerpen

Youtube:

http://www.youtube.com/results?search_query=Hans+Op+de+Beeck+the+building&oq=&aq=&aqi=&aql=&gs_l=

Kunstenaars:

Zhang Zhang – The city speaks

Website: http://vimeo.com/27847045

http://janimberi.com/

http://portalforvideo.com/portfolio/nathan-babet/

http://nilsnova.tv

http://marytemple.com/

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s