Joemi Cornelissen

Maatschappelijke shelter

Echt

Geïdealiseerd

Geïdealiseerd
Echt

In deze opdracht werk ik rond de herinnering van een vervallen buitenhuis waar ik als tiener veel tijd doorbracht. Deze ‘shelter’ heeft op zich geen maatschappelijke collectieve waarde. Het is op eerste zicht een nutteloos gebouw. Bij een eventuele afbraak zou waarschijnlijk niemand merken dat het gebouw verdwenen is, of zou de toevallige voorbijganger opgelucht ademhalen dat deze lelijke constructie eindelijk uit dat prachtige natuurgebied verwijderd werd. Samen met andere jongeren uit de buurt hadden we ons deze plek toegeëigend. We hingen er rond en gingen spontaan samenwerken om deze plek gezelliger te maken. Zo recycleerde we allerhande objecten tot nieuwe zitelementen, kasten… We kwamen er toe als individu en werden door de samenwerking om het geheel aangenaam en leefbaar te maken, een vrienden groep. Door samenwerking creëerden we een sfeer in deze shelter  waardoor deze voor ons wel een betekenis en een waarde kreeg.

 

In mijn eerste onderzoek ontdekte ik op basis van foto’s hoe grondig fout mijn herinnering aan de ‘shelter’ was en hoe sterk ik deze plaats geïdealiseerd had. Dit heb ik duidelijk willen maken door iedere keer mijn geïdealiseerd beeld versus hoe de  ‘shelter’ er echt uit zag te schetsen en te schilderen. Door het schilderen realiseerde ik mij dat de oorspronkelijke inrichting veel gezelliger was dan dat ‘ideaal’ beeld dat ik schilderde. De echte chaos en rommel gaf een veel warmere huiselijke sfeer dan het veridealiseerde beeld dat de maatschappij wilt opleggen van wat huiselijkheid is.

 

Dat het buitenhuis in verval was geraak was voor ons een van de voornaamste kwaliteiten. Deze verlaten  ‘shelter’ was verborgen te midden van een natuurgebied. Het was voor ons een plek die we ons hadden toegeëigend, waar we konden gaan rondhangen en ontspannen zonder dat er regels aan verbonden waren. Er was geen controle van “The Public Eye”. Wij brachten er herbruikbare spullen naartoe om ons plekje te creëren. De vrije natuur zorgde voor de verloedering en het in verval geraken, waardoor het voor ons, de nieuwe bewoners, terug interessant en bruikbaar werd. Samen met het verval kwam de her ingebruikname, wat een contrast op zichzelf is.

Veel later werd de shelter alsnog afgebroken. Het was te vervallen geraakt en er gevaar dreigde voor de jeugd die er vertoefde. We kunnen ons de vraag stellen wat de maatschappij of de eigenaar met dat kot hadden kunnen doen opdat het verval zou kunnen worden gestopt en het kot terug een grotere maatschappelijke waarde had gekregen

Een mogelijke oplossing had kunnen zijn te trachten de buurtbewoners te betrekken bij de activiteiten van de jeugd. Buurtbewoners en natuurliefhebbers werden aangetrokken door de natuur maar bleven ver weg van de vervallen gebouwen. Misschien uit vrees, misschien uit schrik de “hangjongeren” te storen tijdens hun ontspanning. Deze hangjongeren hadden ongewild een slechte naam aan de plek bezorgd. Pogingen om de buurtbewoners actiever bij de jeugdactiviteiten te betrekken had automatisch voor een grotere sociale controle gezorgd, en misschien een plaats gecreëerd waar jong en oud zich thuis voelden en zich konden ontspannen.

Om bij het originele thema te blijven, een ontmoetingsplek waar mensen naartoe gaan als individu en een groep worden, werd getracht van de shelter een plaats te creëren waar jongeren en ouderen met elkaar kunnen interageren. Daartoe werden twee met elkaar in verband staande ingrepen voorgesteld.

Enerzijds werd gekozen om een wandelpad te ontwerpen die in en rond de shelter loopt. Voor dit wandelpad werd een trapvorm uitgewerkt. Een trap nodigt uit om naar binnen, laat zien dat je welkom bent. Een trap is ook een veilige manier om naar de hoger gelegen dakverdieping te geraken. De trap werd zodanig geconstrueerd dat de gebruiker ervan verplicht wordt om door het kot te gaan. Als voorbijgangers zien dat er mensen zich op het dak van een constructie aan het ontspannen zijn, en er is een uitnodigende trap naar die plaats toe, worden ze misschien nieuwsgierig en willen ze gaan kijken wat er aan de hand is, of ze deel kunnen uitmaken van die andere groep mensen die zich aan het amuseren zijn. Eens op het dak is er voor hen een prachtig uitzicht op het wijde landschap te zien, waarin in geen enkele richting bebouwing zichtbaar is (zomer noch winter).

Onder dit wandelpad werd een open zitruimte gecreëerd die opgebouwd is aan de hand van de projectie van de trap. Telkens als 2 punten elkaar snijden krijgt men een via een railsysteem verplaatsbare tafel. Telkens er een raam of deur geprojecteerd wordt, verkrijgt men een stoel. Deze stoelen zijn afhankelijk van hun situering ook verplaatsbaar op een rolsysteem.

Doordat alles verplaatsbaar te maken is het voor de gebruikers gemakkelijker met elkaar te praten en contact te leggen. Indien de groep groter wordt, worden gewoon enkele stoelen en tafels bij geschoven. De indeling kan worden aangepast door toevallige gebruikers in functie van hun noden en wensen.

De trap is opgebouwd uit verschillende platen waarvan de vorm werd afgeleid uit de sneden van het oorspronkelijke ‘kot’. De basisstructuur is bijgevolg een combinatie van de vier wanden. Heel de trapconstructie is een voortdurende herhaling van steeds dezelfde patronen. Dit om een contrast te creëren met de anarchie die er toen heerste. De gehele wandeling is opgebouwd uit beton om zo een verlenging van het kot te vormen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s