Anja Coelus

Schaalsprong tussen kind en realiteit

Mijn zoektocht naar een ruimte uit mijn herinneringen vond ik relatief moeilijk. De ruimte die uiteindelijk in mij is opgekomen, is een ruimte uit mijn kindertijd, deze ruimte heeft veel fases uit mijn jonge jaren meegemaakt, maar vooral een scene uit mijn eerste 5 levensjaren is blijven hangen.

Aangezien het een zakelijk gebeuren was in de bureau, was ik als kind beperkt in mijn doen en laten. Net als veel kinderen ging ik dan op zoek naar een ‘veilig oord’. Dit niet in de zin van een boomhut, tentenkamp of kinderhuisje, maar ik vond deze plek onder het tafelblad in de kleine bureau. Ik herinner mij dit als een grote ruimte, waar ik met mijn blokjes of poppen vele uren braaf zat te spelen.

Een recentelijk opgedoken foto bewijst het tegendeel van dit gevoel. De ruimte onder het tafelblad stond vol met boxen, mappen en dergelijk en ik, als klein meisje zat hier tussen te spelen.

In mijn onderzoek wil ik het verschil in schaal onderzoeken, dit vooral beïnvloed door Herman Hertzberger die bij het ontwerpen van scholen, de school als stad door de ogen van een kind bekijkt. In mijn onderzoek ga ik deze rijwoning als stad voor mijzelf, als 5 jarige gaan bekijken.

De ruimte onder het tafelblad in de kleine bureau vormt hier mijn basispunt van mijn onderzoek.

Ik ben eerst begonnen met de ruimte realistisch te reconstrueren zoals ik het mij kon herinneren. Allereerst ben ik dit planmatig gaan vertalen, om vervolgens digitaal in 3D om te zetten en eveneens in maquette. Vervolgens ben ik op zoek gegaan naar de echte plannen van deze woning. Opvallend was dat ik de ruimtes die ik voor mijzelf als belangrijk vond grotere maten had gegeven dan ze in werkelijkheid hebben. Enkele details als ramen in de ontvangstbureau waren mij ontgaan, maar over het algemeen was de reconstructie van mijn herinnerde ruimte redelijk correct.
Na deze nagenoeg realistische reconstructie van de herinnerde ruimte ben ik beginnen analyseren, zones indelen, renders, … hier is reeds de stadsverwijzing al aanbod gekomen. Gedurende mijn analyses ben ik eveneens een circulatiepad gaan opstellen wat tot een soort van stratenplan leidde. Ik ben de meubels gaan uitrekken en manipuleren opdat het een zelfde beeld geeft als wat het kind ziet. Met de kennis die de volwassene heeft, zal deze ruimte bizar overkomen.

In mijn uiteindelijke ontwerp gaat er een botsing tussen kinderwereld en de reuzenwereld plaatsvinden. Door extreme verschaling wordt de realiteit als gigantisch ervaren. Mijn oorspronkelijke binnen- en buitenwanden verdwijnen en de meubels nemen de leiding. Door de meubels van bovenuit te linken met elkaar ontstaat een gloednieuw niveau waardoor 2 situaties ontstaan. Het kikvorsperspectief van het kind tov normale meubels en het vogelperspectief, maar er is geen normaal perspectief op de meubels aanwezig. Deze niveaus ga ik als het ware met elkaar laten botsen en vermengen opdat er een mix van overdreven perspectieven ontstaat.

Door het wegnemen van de wanden en rekening houdende met mijn referentie van Herman Hertzberger ga ik het interieur als een stad gaan zien. Zoals de volwassene zich in de effectieve stad begeeft, zo begeeft het kind zich in een huis die een abstracte stad interpreteert.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s